Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Πραγματικό Περιστατικό (σύμφωνα με τους καμένους αυτής της χώρας)

Οι κραυγές απόγνωσης του Θωμά, του Δήμου, της Βίκυς και του Κώστα ηχούσαν ολοένα και πιο πνιχτά, καθώς χάνονταν μέσα στον μονότονο ήχο των γραναζιών που κατέβαζαν την πλατφόρμα πάνω στην οποία βρίσκονταν οι τέσσερίς τους. Η ζέστη αφόρητη. Ο αέρας δηλητηριώδης. Και η πορεία της πλατφόρμας φαινομενικά μη αναστρέψιμη, καθώς πλησίαζε με παγερή αδιαφορία την επιφάνεια με το λιωμένο μέταλλο από κάτω.

Πώς είχαν βρεθεί οι τέσσερις στο χυτήριο; Αδιάφορο πλέον. Τέτοιες στιγμές, την ώρα που βιώνεις την υπέρτατη απειλή, καλούμενος να συμφιλιωθείς με την ιδέα ότι θα εγκαταλείψεις αυτήν τη ζωή, ο ερπετοειδής εγκέφαλος αναλαμβάνει δράση και παγώνει πλήρως τις δομημένες σκέψεις που παράγει ο νέο-φλοιός. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Ή και τα πάντα ταυτόχρονα το οποίο, λόγω της περιορισμένης υπολογιστικής δυνατότητας του εγκεφάλου, ισοδυναμεί με το τίποτα. Ουρλιάζεις, χτυπιέσαι και χάνεις κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Ποιος άλλωστε θα ήθελε επαφή με μια πραγματικότητα τόσο τρομακτική, έστω κι αν μόνο εντός της ενδέχεται να βρίσκεται και μια πιθανή λύση διαφυγής; Αν τελικά υπάρχει κι αυτή.

Κάτι τέτοιες στιγμές οι άνθρωποι αποδιοργανώνονται πλήρως, φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη και αποζητούν απεγνωσμένα ένα εξωτερικό χέρι το οποίο θα εμφανιστεί από το πουθενά και θα τους τραβήξει έξω απ’ την "δεν μπορεί να συμβαίνει σ’ εμένα αυτό" πορεία τους.


Ο Τζόναθαν

Ο Τζόναθαν
Ο Τζόναθαν παρακολουθούσε ατάραχος την πορεία των τεσσάρων, παρκαρισμένος με τους αγκώνες του πάνω σ’ ένα τοιχίο, σε μια εξέδρα 8 μέτρα ψηλότερα. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Τζόναθαν παρακολουθούσε τη σκηνή με τα μάτια του πλημμυρισμένα δάκρυα και με μια γκριμάτσα ανεξέλεγκτου πόνου να έχει διαβρώσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εικάσουμε για την κατάστασή του, μιας και δεν βρεθήκαμε ποτέ μπροστά στη φάση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι παρακολουθούσε τη διαδρομή των τεσσάρων μελλοθάνατων άπραγος!

Πως μπορείς να μένεις άπραγος απέναντι σε ένα τέτοιο θέαμα; Έχεις παραλύσει απ’ αυτά που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια σου ή είσαι απλώς το πιο κακόψυχο πλάσμα που έχει περπατήσει ποτέ πάνω στη γη; Λογικά το πρώτο. Αλλά και πάλι, άπραγος; Χωρίς σπασμωδικές ενέργειες και κινήσεις πανικού; Πόσο αληθινή μοιάζει μια τέτοια εικόνα;

Η Στιγμή των 11 Δευτερολέπτων
(ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 1) Και τότε η Βίκυ τον είδε και οι ματιές τους συναντήθηκαν! (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 2) Τη στιγμιαία απορία στο βλέμμα της διαδέχτηκε ένα πρόσωπο 50% στόμα, με την κραυγή της να βγαίνει όσο πιο διαπεραστική γινόταν και τα χέρια της να κουνιούνται ασταμάτητα προσπαθώντας να αιχμαλωτίσουν την προσοχή του.

- ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ…

Ο Τζόναθαν κινήθηκε αστραπιαία. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 3) Άρπαξε ένα τεράστιο χοντρό σκοινί και το πέταξε με δύναμη στο απέναντι κάγκελο, ελαφρώς διαγώνια δεξιά. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 4) Η άκρη του σκοινιού τυλίχτηκε 1, 2, (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 5) 3 και τελικά 4 φορές γύρω από το κάγκελο. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 6) Ακολούθως ο Τζόναθαν έκανε τρία βήματα προς τα δεξιά. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 7) Με μια περίτεχνη ενέργεια κούνησε πάνω κάτω το σκοινί κάνοντάς το να κυματίσει και την κατάλληλη στιγμή, με μια απότομη κίνηση το τράβηξε αρχικά προς τα δεξιά και στη συνέχεια με πολύ δύναμη προς το μέρος του. Το τυλιγμένο κομμάτι του σκοινιού στο κάγκελο παγιδεύτηκε κάτω από το υπόλοιπο σκοινί που κατέληγε στα χέρια του. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 8) Το έδεσε στον ατσάλινο πήχη του στο δεξί του χέρι, ανέβηκε στο κάγκελο, πήδηξε με δύναμη προς την πλατφόρμα η οποία βρισκόταν τώρα ελαφρώς αριστερά του, άρπαξε με το αριστερό χέρι του τη Βίκυ, αιωρήθηκε μαζί της, (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 9) κοντράρησε με τα μυώδη πόδια του στον απέναντι τοίχο του χυτηρίου  και έσπρωξε με τέτοια δύναμη προς τα πίσω ώστε ακολούθησε την αντίστροφη αιώρηση και κατέληξε στο σημείο απ’ το ξεκινήσει, πιάνοντας με το δεξί του χέρι το κάγκελο για να μπλοκάρει την επιστροφή τους προς το θάνατο. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 10) Με μια δεύτερη αστραπιαία κίνηση πραγματοποίησε έλξη προς τα πάνω με ένα χέρι και, σαν να μην υπήρχε πλέον η παράμετρος βάρος, ανέβασε το σώμα του και της Βίκυς στην εξέδρα. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 11) Την άρπαξε στα χέρια του, άνοιξε μια βαριά μεταλλική πόρτα στην άκρη της εξέδρας και την έβγαλε έξω απ’ το χυτήριο, στον καθαρό αέρα.

Στα καπάκια, ο Τζόναθαν επέστρεψε στο χυτήριο και παρκάρισε με τους αγκώνες του πάνω σ’ ένα τοιχίο, σε μια εξέδρα 8 μέτρα ψηλότερα, παρακολουθώντας ατάραχος την πορεία των υπόλοιπων τριών. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Τζόναθαν παρακολουθούσε τη σκηνή με τα μάτια του πλημμυρισμένα δάκρυα και με μια γκριμάτσα ανεξέλεγκτου πόνου να έχει διαβρώσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εικάσουμε για την κατάστασή του, μιας και δεν βρεθήκαμε ποτέ μπροστά στη φάση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι παρακολουθούσε τη διαδρομή των τριών μελλοθάνατων άπραγος! Και τους είδε να βυθίζονται στο καυτό μέταλλο, βιώνοντας λίγο πριν πεθάνουν, έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα, επίπεδα πόνου απλησίαστα ακόμα και για τον πιο αρρωστημένο εγκέφαλο.

Επιστροφή στην Καθημερινότητα
Τις επόμενες ημέρες ο θάνατος των τριών έγινε, όπως ήταν φυσικό, πρώτο θέμα στη χώρα, και η Βίκυ μοιραία συγκέντρωσε πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Διηγήθηκε σε όλους τις φρικιαστικές ώρες που πέρασε μέσα στο χυτήριο και εξέφρασε επανειλημμένα την ευγνωμοσύνη της για τον Τζόναθαν, ο οποίος αξίζει να σημειωθεί ότι παραμένει άφαντος.

Κάποιοι λίγοι κακεντρεχείς αναρωτήθηκαν! Αν υπήρξε πράγματι αυτός ο Τζόναθαν με τις εξωπραγματικές σωματικές δυνάμεις, γιατί δεν επενέβη νωρίτερα και γιατί δεν επιχείρησε να σώσει και τους υπόλοιπους; Δεν προλάβαινε; Δεν ήθελε; Δεν τον κοίταξαν στα μάτια και δεν τον παρακάλεσαν; Είχε παραλύσει απ’ αυτά που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια του; Ποια εξήγηση θα μπορούσε ποτέ να δικαιολογήσει τη στάση του; Η πλειοψηφία του κόσμου όμως τους έβαλε στη θέση τους, εξαίροντας την καίρια επέμβαση του Τζόναθαν, απαιτώντας σεβασμό στη Βίκυ και τις εξηγήσεις της για τη φρικιαστική εμπειρία που έζησε. Και η ενασχόλησή τους με τα θύματα της τραγωδίας εξαντλήθηκε σε μερικά δάκρυα συγκίνησης, μια κηδεία με ταρατατζούμ και μια υπονοούμενη εσάνς προσωπικής ευθύνης των τριών που δεν είδαν ή δεν επιχείρησαν να αποσπάσουν την προσοχή του Τζόναθαν.

Εντάξει, δεν έγινε ακριβώς έτσι…
Η Βίκυ είναι η Αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα. Ο Θωμάς ήταν ο Συνταγματάρχης Θωμάς Αδάμου. Ο Δήμος ήταν ο Ταγματάρχης Δημοσθένης Γούλας και ο Κώστας ήταν ο Υπολοχαγός Κωνσταντίνος Χατζής. Το περιστατικό στο χυτήριο υπήρξε ένα δυστύχημα με στρατιωτικό ελικόπτερο το οποίο κατέπεσε Στην πραγματική ιστορία υπήρξαν τέσσερα θύματα, καθώς στην τραγωδία με το ελικόπτερο επέβαινε και ο Υποστρατήγος Ιωάννης Τζανιδάκης.

Ο Τζόναθαν είναι η Παναγία η οποία, σύμφωνα με τις τεκμηριωμένες περιγραφές της Βασιλικής, κατέβηκε, την τοποθέτησε στο κατάλληλο μέρος του ελικοπτέρου ώστε να μπορέσει να σωθεί, και με γυρισμένη την πλάτη ώστε να μην αντικρύσει τις εικόνες της φρίκης που θα ζούσαν οι υπόλοιποι.

Η πλειοψηφία του κόσμου συνιστά μια χώρα με αξεπέραστα προβλήματα, λόγω ανορθολογισμού, απότισης σεβασμού και ευγνωμοσύνης στην ανυπαρξία και την άγνοια, αγένειας και αγνωμοσύνης απέναντι στη βοήθεια και παντελούς αδιαφορίας για πραγματικά προβλήματα πραγματικών ανθρώπων.

Και οι λίγοι "κακεντρεχείς" αποτελούν τη μοναδική ελπίδα αυτού του τόπου για να μπορέσει να ανακάμψει κάποτε δυναμικά, χωρίς παρακάλια, προσευχές, δεήσεις, ξεματιάγματα, ζώδια, ματζούνια της γιαγιάς, καντήλια, σκόρδα και φυλαχτά. Αν το ένστικτο επιβίωσής σας δεν έχει εξασθενίσει ανεπανόρθωτα, γίνετε κι εσείς ένας απ’ αυτούς, μπας και γίνουμε κάποτε πολλοί!


Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Πάααααλι αυτός; (Αγρυπνίας Άνθιμου Παραλειπόμενα)

♪♫ Therapy-and right before they dig into my mind
Therapy-the Dr. screams "let's got it's party time"
Therapyyyyy... Τουτουτούρου τούρου... Therapyyyy...






Η λευκή Του χαίτη στροβιλιζόταν γύρω-γύρω. Headbanging στα κόκκινα, όταν κάπου στο βάθος ακούστηκε...

[Βαθιά]: Κύριε, ελέησον· Κύριε, ελέησον· Κύριε, ελέησοοοον...

- Γαμάτοι, σούπερ, θεοπάλαβοι! Ο Mike είναι απ’ τους καλύτερους ρόκερς που έχω βγάλει. Όσο για Ozzy Osbourne, τι να πει κανείς...

[Οργανωμένα και Δυνατά]: Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών. Έτι δεόμεθα υπέρ του αρχιεπισκόπου ημών... των πρεσβυτέρων, των διακόνων και των μοναχών και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος.

- Και φυσικά δεν θα μπορούσε να μην μας τη σπάσει και ο Καραγκιόζη Όζμπορν! Πάααααλι αυτός; Τι θες απ’ τη ζωή μου ρε Άνθιμε;

- Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα, Καραγκιόζη Όζμπορν λέει! Ααααχαχαχαχα...

- Εεε μα...

- Πατέρα, παίξτο στον VLC Player. Βγάζει έως 125% στην ένταση και μπορεί να καταφέρουμε να το ακούσουμε.

- Δεν έχει νόημα! Έχει μαζέψει αρκετούς και θα ακούγονται ό,τι και να κάνουμε. Πρέπει να καθίσω πάλι να ακούσω ποιο πράγμα από το Θείο Σχέδιό Μου δεν τους αρέσει και θέλουν να το αλλάξουν.

Έκλεισε να μάτια Του και μόρφασε φέρνοντας στο μυαλό Του την τριάδα της συμφοράς. Άνθιμος, Σεραφείμ Πειραιώς και Αμβρόσιος.


 Πανομοιότυποι και ανίκανοι διαχειριστές με μηδενική ικανότητα για πρωτοβουλίες! Στα καπάκια, και ενώ η σκέψη Του προσπαθούσε να αποτραβηχτεί απ’ αυτούς με κατεύθυνση προς τα ουράνια, η εικόνα των τριών γενειοφόρων άρχισε να θολώνει αφήνοντας τη θέση της στο γεωγραφικό τρίγωνο που ορίζεται από τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τα Καλάβρυτα. Στη συνέχεια το τρίγωνο αυτό αντικαταστάθηκε από την τρίγωνη πινακίδα του ΚΟΚ για τον κίνδυνο. Και σχεδόν αμέσως εμφανίστηκαν εντός του τριγώνου τσουρέκια τα οποία κάλυψαν ολοσχερώς το θαυμαστικό σύμβολο του κινδύνου! Τσουρέκια;;; Τι σχέση μπορεί να έχ...

- Φρίκηηηηηη! Θα μας τα κάνει τσουρέκια και πάλι.

- Ρε συ Πατέρα. Όλη σου τη ζωή...

- Όλη Σου. Με κεφαλαίο γιε Μου. Με κεφαλαίο το "Σου". Έχω βαρεθεί να σας διορθώνω.

- Εεεχχ... Τέλος πάντων. Όλη Σου τη ζωή εξυμνείς την υψηλή εποπτεία και την αποφυγή του micro-management. Πώς τα κατάφερες και έμπλεξες με τέτοια άτομα; Πες μου ένα πράγμα που μπορούν να διαχειριστούν χωρίς να ζητήσουν τη βοήθειά μας.

- Μας, με κεφαλαίο Μ. Είμαι κι εγώ μέσα στο Μας. Και το χειρότερο; Δεν προσεύχονται απλώς αλλά καλούν τον κόσμο και σε αγρυπνίες. Και δεν μπορώ μετά να πάω να την πέσω! Τη μια για τους gay, την άλλη για να γράψουν καλά στις Πανελλήνιες τα ντουγάνια, την παραάλλη για...

[Οργανωμένα και Δυνατά]: Ζητούμε το έλεος του Θεού και για την λύση των προβλημάτων, την περιστολή του κακού που φαίνεται να κυριεύη τον κόσμο, και την αποτροπή όλων εκείνων των φαινομένων που παρουσιάζονται κατά την παρούσα περίοδο και είναι απολύτως ξένα προς την πίστη, την πράξη, την θεωρία και την προσπάθεια για αντικειμενική εφαρμογή για τον ευλογημένο Ορθόδοξο Ελληνικό Λαό μας. Ζητούμε την εξάλειψη της ομοφυλοφιλίας.

- Τους gay. Τους gay πάλι! Τι τραβάω ο δόλιος! Σώπα ρε Νιόνιο, φτάνει πια.

- Νιόνιο;

- Κατά κόσμον Διονύσιος Ρούσσας.

- Που τα θυμάσαι όλα ρε Father;

- Κάνεις λάθος, δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα. Για να θυμάσαι κάτι πρέπει πρώτα να το μάθεις. Για να μάθεις πρέπει να μην γνωρίζεις κάτι ήδη και Εγώ γνωρίζω ήδη τα πάντα.

- Ωωωχχ... Εντάξει, φτάνει ρε Πατέρα με τις υπεραναλύσεις. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο μοναδικός τρόπος που υπάρχει, αν θέλουμε κάποτε να μπορούμε να αφιερώσουμε τα 48 λεπτά ποιοτικού χρόνου με την οικογένεια, είναι να τους εξαφανίσεις κάποτε.

- Τους gay; Ούτε γι’ αστείο. Πρώτον και σημαντικότερο, δεν μπορώ. Μου βγήκε η μάνα σου μέχρι να καταφέρω να δημιουργώ πράγματα εκ του μηδενός μέσω του πεδίου Higgs και πραγματικά δεν βλέπω το λόγο να φτιάξω και μηχανισμό για να εξαφανίζω όλα όσα έχω δημιουργήσει με τόσο κόπο και έμπνευση. Δεύτερον, Άνθιμος, Σεραφείμ και Αμβρόσιος, ούτε με το ζουμί τους δεν βράζουν! Οι gay τους φταίνε, οι μετανάστες τους φταίνε, οι γυναίκες με κοντές φούστες τους φταίνε, οι καθολικοί τους φταίνε... Η εξαφάνιση δεν θα έλυνε τίποτα απολύτως. Αντιθέτως θα πολλαπλασίαζε τα αιτήματά τους. Ο μοναδικός ενδεχόμενος τρόπος για να ικανοποιήσουμε τον Νιόνιο στην παρούσα φάση, θα ήταν να πεθάνουν μαζί και ταυτόχρονα όλοι οι gay. Αλλά δεν τους θέλω κοντά Μου όλους μαζί.

- Πατέρα! Είσαι ομοφοβικός;

- Ναι. Και επίσης είμαι και αντιλοποφοβικός επειδή δεν θέλω όλες τις αντιλόπες ταυτόχρονα κοντά Μου.

- Δεν κατάλαβα.

- Τι να καταλάβεις δηλαδή; Έχει βρε ο Μπαμπάς φοβίες; Anyway, τρίτον και σημαντικότερο, ΕΙΜΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ; Γιατί όσο πιο πιστός είναι κάποιος, τόσο περισσότερο θεωρεί ότι μπορεί να αιτείται την αλλαγή του Θείου Πλάνου με κάποια καλύτερη ιδέα από την δική Μου; Πραγματικά, την παλεύουν καθόλου εκεί κάτω; Ο Άνθιμος, ο Βρασίδας απ’ το μανάβικο, η Ρωσίδα στην προημιτελική σειρά των 800m των Ολυμπιακών Αγώνων και ο Τζαμάλ που ζητάει βροχή στη Σαχάρα, όλοι αυτοί θεωρούν ότι ξέρουν καλύτερα από Εμένα.

- Κατά Ματθαίον, 21:21 "Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε προς αυτούς• Αληθώς σας λέγω, εάν έχητε πίστιν και δεν διστάσητε, ουχί μόνον το της συκής θέλετε κάμει, αλλά και εις το όρος τούτο αν είπητε, Σηκώθητι και ρίφθητι εις την θάλασσαν, θέλει γείνει•" Και να φανταστείς ότι ουδέποτε είπα κάτι τέτοιο! Αλλά επειδή τότε δεν ήταν ακόμα γνωστό το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και ο Ματθαίος έπασχε απ’ αυτό, τώρα όλοι...

- Ναι, ξέρω, Ακόμα και το ΠΡΟΤΥΠΟ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ Πάκης, διαβάζει Ματθαίο, πέφτει στα γόνατα και περιμένει να ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙ ΒΟΥΝΑ με την προσευχή.

- LOL!

- Τσέκαρε εδώ, τι έχει γράψει ο άλλος ο Σεραφείμ, απ’ τη Ζιμπάμπουε και μάλιστα με bold για να τονίσει... ΤΟ ΑΚΥΡΟ. "Ο Χριστιανός πρέπει να επιμένει στην προσευχή και να πιστεύει ότι ο Θεός θα κάμει το καλύτερο. Μπορεί κάποτε αυτό που ζητούμε να μην είναι προς το συμφέρον μας. Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από εμάς." Και κάνε τώρα το εξής απλό. Βγάλε από την πρόταση το "να επιμένει στην προσευχή και". Τι μένει; Το ζουμί το οποίο μας λέει "Ο Χριστιανός πρέπει να πιστεύει ότι ο Θεός θα κάμει το καλύτερο. Μπορεί κάποτε αυτό που ζητούμε να μην είναι προς το συμφέρον μας. Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από εμάς.". Αλλά όοοοοοοχχιιιι! Έπρεπε να βάλει και την προσωπική του πινελιά με την επιμονή στην προσευχή η οποία, το μοναδικό πράγμα που αλλάζει, είναι τις πιθανότητες να εξαντληθεί η υπομονή Μου και να φυτέψω και από μια Ζωή Κωνσταντοπούλου σε κάθε σπίτι προσευχητζή.

- Γιατί την Κωνσταντοπούλου; Μπαμπά, μήπως είσαι σεξιστής;

- Ουδόλως. Απλά παθός! Πανταχού Παρών είμαι και τη ζω καθημερινά. Και στην τελική Υιέ μου, για βρες μια πιο εκνευριστική παρουσία για να κάνω αντίποινα στους καρυοθραύστες προσευχητές.

- Εντάξει. Απολογούμαι. Δεν βρίσκω.

- Στα κοντά, να ξες, παίζουν με την εκνευριστική τους φωνή και η Παπακώστα με τη Βούλτεψη. Τέλος πάντων, δεν τους αντέχω πραγματικά καθόλου με τις προσευχές, πολλώ μάλλον με τις αγρυπνίες. Θα πρέπει να εφαρμόσω ωράριο.

- Συγνώμη, να ρωτήσω κάτι; Εσύ, ως Παντογνώστης, δεν το ήξερες ότι θα προσεύχονταν Σ’ εσένα διαρκώς η τριάδα της συμφοράς;

- Φυσικά και το ήξερα. Και λοιπόν; Πως εξηγεί αυτό γιατί δεν θα πρέπει να εκνευρίζομαι όταν με κόβουν από τις ροκιές μου;

- Και αφού το ήξερες, γιατί τους ανέθεσες αυτόν τον ρόλο;

- Από τύψεις.

- Από τύψεις;;;

- Ναι, και πρόσεξε για ποιον λόγο. Έχω στήσει ένα μοντέλο ηθικής αξιολόγησης το οποίο είναι ο ορισμός της πυραμίδας. Οι μη πιστοί ζουν τη ζωή τους αγκαλιάζοντας τις γενετήσιες ορμές με τις οποίες τους έχω προικίσει και παστελιάζονται αβέρτα, γνωρίζοντας ότι τους περιμένει η Κόλαση, έστω κι αν βαθιά μέσα τους δεν το πιστεύουν αυτό. Από την άλλη έχουμε τους πιστούς που διάγουν βίο μέσα στην εγκράτεια και τη στέρηση, με την προσδοκία της μεταθανάτιας αμοιβής του Παραδείσου. Πως τον φαντάζονται τον Παράδεισο; Ο καθένας με τον τρόπο του και δεν προβληματίζονται καθόλου που το έχω αφήσει τόσο ασαφές το ζήτημα. Πως είναι πραγματικά ο Παράδεισος; Ο ορισμός της εγκράτειας και της στέρησης. Και να πεις ότι δεν τους έχω δώσει όλα τα στοιχεία! Οι πρωτόπλαστοι πήραν πόδι επειδή δάγκωσαν ένα μηλαράκι και ο Εωσφόρος είναι, σου υπενθυμίζω, ένας έκπτωτος άγγελος. Ο Παράδεισος, όχι μόνο δεν είναι κάτι τελεσίδικο αλλά χάνεται με την πρώτη στραβή που θα κάνεις. Και εδώ έρχεται η πυραμίδα. Έχω στήσει ένα σύστημα αξιών το οποίο κηρύσσει την εγκράτεια και τη στέρηση προκειμένου να παράγει άτομα τα οποία θα κληθούν να ζήσουν μια αιωνιότητα... μέσα στην εγκράτεια και τη στέρηση. Brilliant!

- Άρα και ο Άνθιμος...

- Άρα και ο Άνθιμος θα καταλήξει στα καζάνια της Κόλασης. Εγκρατής και στερημένος, θα εισέλθει στον Παράδεισο έχοντας μαρκετίστικες εικόνες από τους απέναντι, του τύπου ρύζια (μπλιαχ) και 72 παρθένες. Όντας απ’ τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές Μου, θα φαντάζεται τουλάχιστον κάτι πολύ ανώτερο απ’ τον ανταγωνισμό. Και μόλις ακούσει το "Καλώς ορίσατε στον Παράδεισο, συνεχίστε αυτό που κάνατε..." θα δεχτεί τόσο ισχυρό σοκ ώστε σε 74 ακριβώς ώρες και θα υποπέσει σε μια αμαρτία που δεν σκοπεύω να σου φανερώσω από τώρα, και θα καταλήξει στην Κόλαση μαζί με τους gay. Μόνο οι πολύ χορτάτοι απ’ τη ζωή τους θα έχουν την ικανότητα να ανταπεξέλθουν στο μεταθανάτιο Survivor που έχω στήσει, αν και πιθανώς δεν θα έχουν τη διάθεση. Οπότε, δε βαριέσαι, ας την υποστούμε κι αυτήν την προσευχή.

- Ααααααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα. #Κλαίω! Να, για άκουσε. Συνεχίζει...

[Οργανωμένα και Δυνατά]: Να περιστείλεις το κακό που φαίνεται να κυριεύη τον κόσμο, και να αποτρέψεις όλα εκείνα τα φαινόμενα που παρουσιάζονται κατά την παρούσα περίοδο και είναι απολύτως ξένα προς την πίστη, την πράξη, την θεωρία και την προσπάθεια για αντικειμενική εφαρμογή για τον ευλογημένο Ορθόδοξο Ελληνικό Λαό μας.

- #ROFLMAO...




Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Ανεύθυνα Στεγαστικά του Α = Μαθήματα Ζωής για τον Β

Όχι, δεν αναφέρομαι μονάχα στις ελληνικές πρακτικές της περιόδου των παχιών αγελάδων, αλλά και στη συνολικότερη λογική των αδύναμων κρατών. Παρ’ όλα αυτά η συγκεκριμένη εικόνα που θα παρουσιαστεί παρακάτω, είναι πλήρως αντιπροσωπευτική και για τη χώρα μας. Και το αφήγημα έχει ως εξής…

Η Συμβουλή
- Τώρα που παντρεύτηκες και ξεκινάς οικογένεια, ήρθε η ώρα να αποκτήσεις και το δικό σου σπίτι. ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ! Γιατί να δίνεις λεφτά στο ενοίκιο; Χαμένα λεφτά. Και στην τελική, τόσα χρόνια που πληρώνεις ενοίκιο στον Βρασίδα, θα το είχες αγοράσει ήδη το σπίτι. Μην είσαι χαζός. Πραγματικά δεν υπάρχει κανένας λόγο να μην έχεις πλέον ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ

Ο "Μην Είσαι Χαζός"
ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ! Έτσι έλεγε η μαμά και η πεθερά και έτσι ακριβώς σιγοντάριζε και η τηλεόραση, κάπου εκεί στο 2005, με διαφημίσεις και αναλύσεις επί αναλύσεων να εξηγούν τα άπειρα πλεονεκτήματα της αγοράς σπιτιού. Χτυπούσαν ασταμάτητα και τα τηλέφωνα από τις τράπεζες που προσέφεραν δάνεια των 300.000€ σε υπαλλήλους φαστφουντάδικων. "ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ" βούιζε στα αυτιά όλων και ο "μην είσαι χαζός" σαγηνεύτηκε. Και προχώρησε στην αγορά σπιτιού.

Και έτσι έφυγε από ένα ενοίκιο (με αριθμητικό παράδειγμα) 400€, όπου για να μετακομίσει σε κάτι παρεμφερές, αναγκάστηκε να πάει σε δάνειο και μια δόση αποπληρωμής 650€.

Και φυσικά, για να πληρώνει δόση 650€ και όχι 850€, αναγκάστηκε να προκαταβάλει στην τράπεζα και το μαξιλαράκι μετρητών που διέθετε στον τραπεζικό του λογαριασμό.

Έτσι (επανάληψη των αριθμών), έφυγε από μια ελαστική δόση 400€ με ιδιώτη για να πάει σε μια ανελαστική δόση 650€ με τράπεζα. Γιατί ελαστική η δόση του ιδιώτη; Ευκολάκι. Δεν μπορώ να πληρώσω; Μετακομίζω σε χαμηλότερη δόση.

Και όλα αυτά για τι άλλο; Μα φυσικά για να αποκτήσει ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙ. Το οποίο φυσικά δεν το απέκτησε με τη φυγή απ’ το ενοίκιο. ΘΑ το αποκτούσε κάποτε. Για την ακρίβεια θα το αποκτούσε μετά την εξόφληση του δανείου. Σε 25 έως 30 χρόνια δηλαδή.
[ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ]: Χαχαχα… Τι ειρωνεία να πληρώνει ο "μην είσαι χαζός" τόσο τη δόση όσο και τον ΕΝΦΙΑ για ένα σπίτι που ακόμα δεν είναι δικό του!

Στα 25 και 30 αυτά χρόνια, ο "μην είσαι χαζός", κατέφυγε σε δύο πλήρως ανεύθυνες παραδοχές. Πρώτον ότι σε όλα αυτά τα χρόνια θα είχε εισόδημα από τη δουλειά. Δεύτερον ότι σε όλα αυτά τα χρόνια δεν θα αρρώσταινε ποτέ σοβαρά. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση, θα αναγκαζόταν να θυμηθεί το μαξιλαράκι μετρητών το οποίο έσπρωξε κάποτε στην τράπεζα προκειμένου να κρατήσει τη δόση αποπληρωμής στα 650€.

Φυσικά, στο πέρας της 25ετίας ή της 30ετίας θα είχε διπλοπληρώσει ένα σπίτι το οποίο θα έφτανε στην ιδιοκτησία στην καλύτερη των περιπτώσεων στο μισό της αρχικής του αξίας.
[ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ]: Ούτε καν στο μισό. Η δική μου πρόβλεψη λέει ότι όταν θα αρχίσουν να πραγματοποιούνται συναλλαγές και οι τιμές των σπιτιών δεν θα είναι απλώς στα χαρτιά, τότε τα σπίτια θα βρίσκονται στο 1/8 με 1/10 της αρχικής τους αξίας, ιδίως μετά από παρατεταμένη και κοντά στη δεκαετία κρίση.

Χμμμ… Τώρα που το σκέπτομαι, στα κέντρα των πόλεων υπάρχουν σήμερα περιοχές άκρως υποβαθμισμένες ή / και γκετοποιημένες. Αυτές οι περιοχές δεν ήταν έτσι, όταν κάποιοι αγόρασαν σπίτια εκεί πριν από 30 χρόνια, αλλά φυσικά πως θα μπορούσαν να προβλέψουν τέτοιες εξελίξεις. Στις μέρες μας όπου ο ορίζοντας προβλεψιμότητας είναι μικρότερος από τη δεκαετία ή και την πενταετία, ο "μην είσαι χαζός" πήρε δάνειο για να κάνει δικό του το σπίτι των ονείρων του σε 25 και 30 χρόνια.

Τουλάχιστον και αν όλα πήγαιναν καλά, ο "μην είσαι χαζός" θα μπορούσε να αφήσει κάποτε και ένα σπίτι στα παιδιά του. Ένα σπίτι – άγκυρα βεβαίως βεβαίως, αφού η ορθή πρακτική λέει ότι "ψάχνω για σπίτι εκεί που βρίσκω δουλειά" και όχι "ψάχνω δουλειά εκεί που βρίσκεται το σπίτι μου".

Η Ελλάδα της Δεκαετίας 2000 – 2010
Αυτή υπήρξε η Ελλάδα της χρυσής δεκαετίας. Υψηλότατο ποσοστό ιδιόκτητης κατοικίας, στο 76%. Για την ακρίβεια, αυτή υπήρξε πάνω κάτω και η κατάσταση σε όλες τις αδύναμες χώρες της ΕΕ, όταν οι δυνατότερες χώρες της ΕΕ όπως Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Ιταλία κλπ. παρουσίαζαν μικρότερο ποσοστό ιδιοκτησίας, όπως φαίνεται και στο παρακάτω γράφημα (πηγή: A Cross-Country Comparison of Homeownership Rates):


Κλικ για μεγάλο μέγεθος...

Ααα, και για να μην το ξεχάσω, το ποσοστό ιδιοκτησίας στις ΗΠΑ, στο ίδιο γράφημα, υπολογίστηκε 11 μονάδες κάτω από το αντίστοιχο της Ελλάδας, στο 65%!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ναι, προφανώς και υπήρξε μεροληπτική στάση υπέρ τραπεζών. Το επικρατούν πολιτικό σύστημα το οποίο ονομάζεται Κρατικός Παρεμβτισμός Υπέρ Τραπεζών, είναι ένα καρκίνωμα το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το συντομότερο δυνατό σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι τότε όμως, αυτό δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την κραυγαλέα ανευθυνότητα του "μην είσαι χαζός".

Συμπεράσματα Ζωής
1. Ο ανεύθυνος θέλει ιδιοκτησία. Ο υπεύθυνος αποζητά απλώς την πρόσβαση! Kudos στον φίλο Μίλωνα Φιρίκη για την παραπάνω διατύπωση.

2. Αν σκέφτεσαι ότι μπορείς να αντέξεις κάτι οικονομικά, δεν μπορείς! Τι εννοώ; Πολύ απλό. Θα σκεφτόσουν ποτέ ότι μπορείς να αντέξεις οικονομικά το να αγοράσεις μια σοκολάτα, ένα βιβλίο ή ένα ζευγάρι κάλτσες; Προφανώς όχι! Είναι αστείο. Αν δεν σου φαίνεται τόσο αστείο όταν σκέφτεσαι αντίστοιχα διακοπές σε πεντάστερο ξενοδοχείο, αγορά αυτοκινήτου και αγορά σπιτιού, είναι επειδή δεν είναι αστείο. Kudos στον MJ Demarco για το πρωτότυπο από το υπερβιβλίο του The Millionaire Fastlane: If you think you can afford it, you can’t!

3. Να ξοδεύετε τα λεφτά σας σε εμπειρίες και όχι σε πράγματα! Όταν κάποτε, σε μεγάλη ηλικία, θα θυμόσαστε ιστορίες με τα φιλαράκια σας πίνοντας κρασί δίπλα απ’ το τζάκι, ή όταν θα διηγείστε τη ζωή σας στα εγγόνια σας, θα αναφέρεστε ως δια μαγείας σε γκόμενες και γαμήσια (sic), σε ένα επικό μεθύσι, στη φορά εκείνη που μείνατε από καύσιμα στη μέση του πουθενά και στο νικητήριο καλάθι που πετύχατε, παίζοντας στοίχημα στο μπάσκετ, σε γηπεδάκι δίπλα σε μπιτσόμπαρο με τα μάτια όλα καρφωμένα επάνω σας. Η βίλα που μένατε και η Porsche που οδηγούσατε, θα βρίσκονται απλώς παρκαρισμένα στα αζήτητα του μνημονικού.



Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Η Πλάνη του Απόλυτου Πλάνου

Που πρέπει να ισορροπεί η ζυγαριά μεταξύ πλάνου και εγρήγορσης;

Μεγαλώνουμε μαθαίνοντας να καταστρώνουμε σχέδια και να προσδοκάμε αποτελέσματα. Αρχικά λιγότερο, μιας και χωρίς χαλινάρια, μα στη συνέχεια περισσότερο. Σχεδιάζουμε, ξανασχεδιάζουμε και συνεχίζουμε να σχεδιάζουμε έως ότου ο σχεδιασμός γίνεται σταδιακά η δεύτερή μας φύση, κάπου εκεί μετά τα 30 και κάτι. Θέλουμε τον χάρτη του μέλλοντός μας στρωμένο μπροστά στα μάτια μας. Και έτσι, χάνοντας την τριβή με το απρόσμενο, καταλήγουμε να ζούμε μέσα σε έναν διαρκή τρόμο, κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με στόχους που πηγάζουν από επιθυμίες (και όχι από ανάγκες), αν πρώτα δεν διαθέτουμε ένα πλάνο επίτευξης αυτών των στόχων και έναν λεπτομερή οδηγό για το τι να περιμένουμε στη συνέχεια. Το αποτέλεσμα; Θλιβερό. Καταλήγουμε να υποβαθμίζουμε τις μεγαλύτερες και ιδίως τις απροσδόκητες επιθυμίες μας σε αδιάφορα σημεία πάνω στη χρονογραμμή της ζωής μας, όπου η σημαντικότητά τους χάνεται μέσα στο θόρυβο της σημαντικότητας των αναρίθμητων "πως", "πότε", "πρέπει" και "μετά". Και αναβάλλουμε διαρκώς.

Για την ακρίβεια, εθιζόμαστε τόσο πολύ στο σχεδιασμό ώστε καταστρώνουμε σχέδια ακόμα και σε έξωθεν επιβεβλημένους στόχους.

- Έξωθεν επιβεβλημένοι στόχοι; Δηλαδή;

- Η χρήση της λέξης "στόχος" εδώ αποτελεί ευφημισμό. Μιλάμε για καταστάσεις τις οποίες δεν ελέγχουμε αλλά θα τις συναντήσουμε αναγκαστικά. Όπως ο θάνατος! Και άσε να σου εξηγήσω τι εννοώ με την παρακάτω μίνι αφήγηση.

Παράλληλες Ιστορίες
Δύο παράλληλες ιστορίες εκτυλίσσονται μέσα σε μια εξαιρετικά συμπυκνωμένη εκδοχή του χρόνου. Οι δύο ιστορίες έχουν κοινή αρχή.

Έξωθεν επιβεβλημένος στόχος; Η θάλασσα.

ΚΟΙΝΗ ΑΡΧΗ
Ένα αγόρι ξεκινά την πορεία του, ακολουθώντας ένα μονοπάτι, στους πρόποδες ενός βουνού, και προοδευτικά χάνεται ανάμεσα στα δέντρα. Είναι πολύ δύσκολο να τον εντοπίσεις καθώς κινείται ανάμεσα σε όλον αυτόν τον πράσινο-γκρι θόρυβο. Όντας πλέον στο μέσο της διαδρομής του και έχοντας αφήσει πίσω του τα δέντρα και μέρος της νιότης του, ο νεαρός άνδρας συνεχίζει να ανηφορίζει, βαδίζοντας αποφασιστικά μέσα στο ολοένα και πιο άγριο τοπίο. Αυτήν τη φορά δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διακρίνεις την αποφασιστικά κινούμενη φιγούρα ανάμεσα στα βράχια και τους θάμνους.

ΙΣΤΟΡΙΑ 1
Πλησιάζει πλέον προς την κορυφογραμμή. Και ύστερα από λίγο ένας, με φανερά τα σημάδια του χρόνου πάνω του, αλλά ακούραστος και ατρόμητος άνδρας, κάνει τα τελευταία του βήματα πατώντας επιτέλους την κορυφή του κόσμου. Μια επιβλητική και σκοτεινή μορφή σε έντονη αντίθεση με το χιονόλευκο έδαφος και το γαλάζιο του ουρανού. Βρίσκεται εκεί που πάντα επιθυμούσε. Ανέκαθεν ήθελε να μάθει πως είναι και τώρα γνωρίζει. Στέκεται όρθιος πάνω στο απόγειο του ενθουσιασμού με κομμένη την ανάσα. Και ξαφνικά η πτώση. Βρίσκεται να πέφτει από τον πλέον απότομο και ψηλό γκρεμό που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Κινείται προς τα κάτω με απίστευτη ταχύτητα και το μόνο πράγμα που φτάνει στα μάτια του είναι η θολή μετατόπιση προς το ιώδες, καθώς πλησιάζει την επιφάνεια της θάλασσας. Διαρκεί μετά βίας μερικά δευτερόλεπτα. Σφοδρή βουτιά και κάτω από το νερό. Ανυπαρξία. Και τέλος της ιστορίας.

ΙΣΤΟΡΙΑ 2
Μπορεί να διακρίνει πια την κορυφή μπροστά του. Πλησιάζει στο απόλυτο. Έχει όμως ήδη αρκετή ώρα που περπατάει στο ανοικτό πεδίο, εκεί όπου ενδέχεται να παραμονεύουν εχθρικά μάτια. Φαίνεται να αποτελεί εύκολο στόχο και η εξέλιξη έχει αρχίσει να τον τρομάζει. Επιπλέον, η κορυφή βρίσκεται πολύ ψηλά και τόσο μακριά, κατακόρυφα μιλώντας, από τον τελικό προορισμό της θάλασσας. Τι βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου; Ίσως η ανείπωτη χαρά της συνάντησης με το θεϊκό. Ίσως. Το ερώτημα όμως παραμένει. Χρειάζεται να το ανακαλύψει κανείς; Γιατί να μπεις στη διαδικασία να ξεχωρίσεις τόσο πολύ; Ούτως ή άλλως, και σε περίπτωση που σου διαφεύγει, δεν μπορείς να αποφύγεις τη συνάντηση με τη θάλασσα. Ο άνδρας αλλάζει πορεία και πηγαίνει αριστερά. Εκεί υπάρχει ένα απροσδιόριστα γνώριμο μονοπάτι το οποίο κατηφορίζει και οδηγεί σε ένα άλλο δάσος. Έχει ξαναπερπατήσει ανάμεσα στα δέντρα νωρίτερα, όσο ήταν νεότερος. Και αφού το έχει ξανακάνει κάποτε, μπορεί να το επαναλάβει για μια ακόμη φορά. Και να τος τώρα, ένας καταπονημένος αλλά ψυχικά ανάλαφρος ηλικιωμένος άνδρας, κινείται και πάλι ανάμεσα στον πράσινο-γκρι θόρυβο των φύλλων και των δέντρων. Είναι ήρεμος. Ο χρόνος δεν δίνει δεκάρα για την ιστορία του. Κι όμως, ο χρόνος φαίνεται να επιβραδύνει. Τελευταία βήματα. Άμμος. Και στη συνέχεια αλμυρό νερό. Κάτω από το νερό. Ανυπαρξία. Και τέλος της ιστορίας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Διάρκεια Ιστορίας 1 = Διάρκεια Ιστορίας 2




Η Πλάνη
Βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα απροσπέλαστο τέλος. Η ζωή τελειώνει κάποτε και θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να εξομαλύνουμε την όλη διαδικασία. Πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα. Και έτσι προπονούμαστε ασυναίσθητα ολοένα και περισσότερο σε μια διαβίωση μακριά από καταστάσεις ενθουσιασμού και έκστασης για έναν και μόνο έναν λόγο. Για να αποφύγουμε τον αβάσταχτο πόνο της αναχώρησης από μια ζωή την οποία θα λατρεύουμε. Τον φοβόμαστε αυτόν τον πόνο. Θέλουμε να είναι ανώδυνο και όχι ξαφνικό. Πρέπει να υπάρχει μια προσεκτικά σχεδιασμένη διαδρομή προς την αναπόφευκτη παρακμή μας, με ένα ξεκάθαρο πλάνο πριν και ένα διαρκές ταξίδι μετά. Επαναλαμβάνω. Ένα ξεκάθαρο πλάνο προς το τέλος και ένα διαρκές ταξίδι μετά την πινακίδα για το "δεν υπάρχει μετά". Για ποιον λόγο να έχουμε να διαχειριστούμε ένα τέλος; Καλύτερα ένας φιλικός αποχαιρετισμός. Σκεφτείτε το λιγάκι. Ευθυγραμμιζόμαστε προοδευτικά με την ιδέα ότι δεν θα χρειαστεί καν να πεθάνουμε. Απλώς θα αναχωρήσουμε για το τελευταίο μας ταξίδι!

Και επιλέγουμε την Ιστορία 2.

Φόβε γαμήσου. Δεν άκουσα λέξη απ’ όσα είπες.
Επιλέγω την Ιστορία 1.


Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Όλες του χρόνου οι Κυριακές, η Μεγάλη Παρασκευή και ο Έλληνας Γιδοβοσκός Ισαποστάκιας!

Αν δεν την παλεύεις με τις προσβολές, μεταβολή όπως είσαι και βουρ για το Σουρβάιβορ.

Αν αποφάσισες τελικά να συνεχίσεις, άκου πως έχει η ιστορία!

Μεγάλη Εβδομάδα. Ξέρετε, αυτή η υπέροχη εβδομάδα του χρόνου κατά την οποία διάγουμε υποχρεωτικά εν κατηφεία, απολαμβάνουμε τη χειρότερη τηλεόραση του χρόνου με τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, την κλάψα του Γαϊτάνου και τις ψαλμωδίες από μουσάτες, καλούμαστε να προσαρμοστούμε στη χειρότερη κουζίνα του χρόνου χωρίς κρέατα, ψάρια, αβγά, λάδι και τυριά (οι vegan βρίσκονται ήδη εκεί), καλούμαστε να περιορίσουμε το σεξ (εντάξει, και σ’ αυτό το θέμα κάποιοι βρίσκονται ήδη εκεί) και γενικά καλούμαστε να αισθανόμαστε τύψεις για οτιδήποτε μας προκαλεί την παραμικρή ευχαρίστηση. Γιατί έτσι! Επειδή στο μυαλό των περισσοτέρων, ένας παντοδύναμος και πανάγαθος θεός είναι εκείνο το ον που δεν μπορεί και δεν θέλει να αντιμετωπίσει τα δράματα των ανθρώπων αλλά απαιτεί από τους ανθρώπους να συμμετέχουν κάθε χρόνο στο θείο δράμα που συνέβη πριν από πολλά χρόνια και συνοψίζεται στο εξής: 3 μέρες στο σταυρό και 1984 χρόνια (and counting) στον Παράδεισο. Απίθανο! Ποιος άλλος θα μπορούσε να αντέξει τέτοιο δράμα; Εκτός φυσικά από τα παιδάκια της ασιτίας και του πολέμου, τους καρκινοπαθείς, τους γονείς που έχασαν το παιδί τους, τα θύματα βιασμού και πολλούς άλλους, χωρίς θεϊκές δυνάμεις, που μου διαφεύγουν τώρα.

Ε λοιπόν μαντέψτε. Αυτή η εβδομάδα δεν αρέσει σε όλους. Για την ακρίβεια δεν αρέσει σχεδόν σε κανέναν αλλά υπάρχουν και κάποιοι που δεν ντρέπονται να το πουν. Και αυτοί οι κάποιοι εδώ και αρκετά χρόνια, έχοντας αποφασίσει ότι θα δρέψουν τις αναμενόμενες από τον ύψιστο συνέπειές τους, μαζεύονται κάθε Μεγάλη Παρασκευή σε μια ταβέρνα και τρώνε μπριζόλες, σουβλάκια, κοντοσούβλια και λουκάνικα, χωρίς να ενοχλούν κανέναν. Ααα, πριν το ξεχάσω, η παρέα αυτή αποφάσισε να ονομάσει το συγκεκριμένο φαγοπότι Φανερό Δείπνο, σε αντιδιαστολή με τον Μυστικό Δείπνο τότε, πριν από 1984 χρόνια και τον αντίστοιχο Νηστικό Δείπνο στον οποίον (υποτίθεται ότι) καταφεύγουν όλοι οι υπόλοιποι. 

Και μετά από μερικά χρόνια ήρθε το Facebook. Αυτό το πολυαγαπημένο κοινωνικό δίκτυο το οποίο μας έχει δώσει μια υπέροχη εναλλακτική στην ενημέρωση και τη διασκέδασή μας συγκριτικά με τα παραδοσιακά ΜΜΕ, στο οποίο περνάμε αρκετό χρόνο μέσα στην ημέρα, χαβαλεδιάζοντας παράλληλα με φίλους. Και στην εξέλιξή του το Facebook εισήγαγε και μια εξαιρετική λειτουργικότητα. Facebook Events. Με τη χρήση των οποίων μπορεί ο καθένας να στήσει έναν online χώρο μιας εκδήλωσης, να ενημερώσει όσους επιθυμεί και να κάνει τις συνεννοήσεις, την πρόσβαση στην τοποθεσία της εκδήλωσης, την επικοινωνία και τις ετοιμασίες πολύ πιο εύκολα. Ε λοιπόν, η παρέα του Φανερού Δείπνου αποφάσισε να κάνει χρήση της συγκεκριμένης λειτουργικότητα του Facebook και να ανακοινώνει κάθε χρόνο τον ετήσιο Φανερό Δείπνο στο Facebook, ενημερώνοντας αποκλειστικά όσους επιθυμούν να συμμετέχουν. Αλλά το σωτήριο έτος 2016 ανακαλύπτουν τον Φανερό Δείπνο οι παπάδες. Και φωνάζουν και διαμαρτύρονται για την προκλητικότητα των συμμετεχόντων.

Και ξαφνικά, πέρα από τους πιστούς, εμφανίζονται και πολλοί άλλοι ισαποστάκηδες και καταθέτουν online την επικριτική τους άποψη, με πλήθος φαιδρά επιχειρήματα περί προκλητικότητας, προσβολών, ετεροκαθορισμού και θολών προθέσεων κλπ.

Ισαποστάκηδες, ΕΙΣΑΣΤΕ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. Και ορίστε ακριβώς για ποιους λόγους:

- Ο Φανερός Δείπνος είναι μια προκλητική ενέργεια. Εντάξει, φάτε κρέας. Κι εγώ τρώω κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή. Αλλά μη το διατυμπανίζετε κιόλας.
Μάλισταααα! Με στοιχεία του 2015, κάθε 30 λεπτά δημιουργούνται στο Facebook 1.485.000 events. Ένα απ’ αυτά, για την τρέχουσα εβδομάδα είναι και ο Φανερός Δείπνος.

Κι εσύ είσαι ένας γιδοβοσκός ο οποίος χρησιμοποιεί τη λέξη "διατυμπανίζω" για να περιγράψει έναν όμβρο από τη συνεχή καταιγίδα των Facebook Events, ο οποίος όμβρος μάλιστα δεν σπρώχτηκε καν με διαφημίσεις.

Είσαι επιπλέον γιδοβοσκός επειδή δεν έχεις καταλάβει ότι "διατυμπανίζω" σημαίνει π.χ. ότι Μεγάλο Σάββατο το βράδυ κλείνω τους δρόμους έξω από τις εκκλησίες, βάζω στα μεγάφωνα κακόφωνες ψαλμωδίες και εκτοξεύω μερικούς τόνους βεγγαλικά για να ενημερώσω ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Γενικά, όποιος πιστεύει σε παπαριές, αισθάνεται πάντα την ανάγκη να ενημερώσει κιόλας γι’ αυτό. Να το διατυμπανίσει!

Ααα, και για να μην το ξεχάσω. Αλήθεια; Τρως κι εσύ κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή αλλά δεν το λες πουθενά; Στα αρχίδια μας.

- Ναιαιαιαι, αλλά προσβάλλεις την πίστη των ανθρώπων.
Όχι, δεν την προσβάλλω. Την προσβάλλουν από μόνοι τους. Γιατί όσο απαγορεύεται στον πιστό να τρώει κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή, άλλο τόσο και πολύ περισσότερο (περιγράφεται και εντός των 10 εντολών γιδοβοσκέ) απαγορεύεται στον πιστό να δουλεύει τις Κυριακές όλου του χρόνου. Ξέρετε, εκείνες τις μέρες που πηγαίνετε έξω να φάτε, να παρακολουθήσετε κινηματογράφο, να αγοράσετε γλυκά και παγωτά, να πιείτε καφέδες και μπύρες και να ψωνίσετε τις Κυριακές που η αγορά είναι ανοιχτή και κάποιοι δουλεύουν Κυριακή για να σας εξυπηρετήσουν. Τότε; Τι γίνεται τότε; Δεν προσβάλλεται η πίστη τους;

Αλλά φίλτατε γιδοβοσκέ θα σου πω αμέσως τι συμβαίνει. Ο μόνος λόγος που η Δύση δεν βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο μεσαίωνα είναι επειδή οι χριστιανοί έχουν γίνει μαλθακοί ως προς την πίστη τους και δεν ακολουθούν τις ιερές τους γραφές κατά γράμμα (Thanks Διαγόρας). Να μην δουλεύει κανείς τις Κυριακές; Ε καλά μωρέ, δεν είναι και τόσο σημαντικό. Να νηστεύω κάθε Τετάρτη και Παρασκευή; Τρελάθηκες; Να νηστέψω μια φορά το χρόνο; Ε αυτό νομίζω πως μπορώ να το καταφέρω, αν κινητοποιηθεί σύσσωμη και η υπόλοιπη Ελλάδα ώστε να μην δοκιμάζεται η πιστ… εχμ… να μην προσβάλλεται η πίστη μου.

- Τι λόγο έχετε να διοργανώνετε όμως Φανερούς Δείπνους; Αυτά είναι αστεία πράγματα. Και αν δεν το έχεις καταλάβει, ετεροκαθορίζεστε έτσι.
Μισό λεπτό να καταλάβω τώρα. Εγώ, χωρίς να ασχολούμαι με κανέναν άλλον, πηγαίνω με φιλαράκια και ομοϊδεάτες μου να φάω κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή, σε μια συμβολική για μας ενέργεια αντίστασης στην τεθλιμμένη και καταθλιπτική ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας, χωρίς να πειράξω κανέναν, και ετεροκαθορίζομαι. Εσύ, ακολουθώντας τη δική ΜΟΥ ενέργεια, αναρωτιέσαι για τα κίνητρά ΜΟΥ, σπεύδεις να ΜΕ νουθετήσεις και να ΜΕ χαρακτηρίσεις, να ΜΟΥ υποδείξεις ότι ετεροκαθορίζομαι, αλλά εσύ που ασχολείσαι αποκλειστικά μαζί μου δεν ετεροκαθορίζεσαι, έτσι; Κατάλαβες για ποιον λόγο είσαι γιδοβοσκός ή θα πρέπει να το αναλύσω κι άλλο;

- Η αλήθεια είναι ότι είσαστε Αθεοταλιμπάν και να το προσέξετε.
Καλά, ΟΚ. Απλώς δες τι σημαίνει Ταλιμπάν. Οπότε για να το κάνουμε πιο ουσιαστικό, η αλήθεια είναι ότι εκτός από γιδοβοσκός είσαι και ο ορισμός του fashion victim. Επειδή η πολιτική ορθότητα είναι στη μόδα και επειδή παραμένει πολιτικά ορθό το "να σέβεσαι την πίστη του άλλου" και επειδή γκρίνιασαν λιγάκι οι παπάδες, έσπευσες να προλάβεις για να μην στερηθεί την ώριμη και ισαποστακίστικη αποψάρα σου το online κοινό. Και μέσα στη φούρια σου να δρέψεις τις δάφνες της αναγνώρισης ως σύμβολο ωριμότητας, επιστράτευσες επιχειρήματα προκλητικότητας, προσβολής, και ετεροκαθορισμού υπέρ των παπάδων. Των ίδιων παπάδων που προσέφυγαν πριν από λίγες μέρες στο ΣτΕ για την ακύρωση του συμφώνου συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών. Προκλητικά, προσβλητικά και για μια ακόμη φορά ετεροκαθοριστικά, ασχολούμενοι με την προσωπική ζωή τρίτων.


Αλλά είναι και δικαίωμά σας!

Προς θεού, εχμ… συγνώμη, Θεού (με κεφαλαίο το Θήτα), δεν μπορώ να σου απαγορέψω να καταθέτεις την άποψή σου ως γιδοβοσκός. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου. Και μην ξεχάσεις, στο επόμενο Facebook στάτους να μας ενημερώσεις τι έκανε ο Χανταμπάκης.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μαλάκα, παρακολουθούν ηλιθιότητες με τέτοια ονόματα και κάθομαι και συζητάω μαζί τους. Άλλο κακό να μη μας βρει!

Κλείνοντας

Αν έφτασες μέχρι εδώ και έχεις προσβληθεί, αυτό σημαίνει ότι δεν ακολούθησες την αρχική μου συμβουλή περί μεταβολής. Δεν πειράζει. Σου αφιερώνω το παρακάτω Warning από τον πολυαγαπημένο μου Ice T.



Αν πάλι έφτασες ως εδώ και νιώθεις όμορφα, σε παρακαλώ πάρε το συγκεκριμένο άρθρο και τρίψε το στη μούρη των γιδοβοσκών. Δεν συνηθίζω να ζητάω κάτι τέτοιο αλλά πλέον μας τα έκαναν τσουρέκια και δεν εννοώ τα πασχαλινά.

ΥΓ
Εκ των υστέρων ζητώ συγνώμη από τους συμπαθέστατους, αυτάρκεις και αυτόφωτους γιδοβοσκούς. Η χρήση της συγκεκριμένης λέξης έγινε αποκλειστικά για να αντιδιαστείλει τους προαναφερθέντες ισαποστάκηδες και τη γενικότερη κουλτούρα τους με την αντίστοιχη κουλτούρα της νέας εποχής, των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου. Ελπίζω να μην οδηγήσει αυτό στην δημιουργία μιας ακόμα καινούριας λέξης, κενής σημασίας, αυτήν του γιδοβοσκοφοβικού.


Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Πεινασμένοι για σάρκα και αίμα; Α πάγαινε μαρή Χούκλη…

Μάλλον Ακίνδυνος @galaxyarchis. Γνωστός blogger και περσόνα του ελληνικού κοινωνικού διαδικτύου, νεκρός πριν από μια εβδομάδα σε τροχαίο. Και ξαφνικά, πριν καλά- καλά συνειδητοποιήσει ο κόσμος τι ακριβώς έγινε, βγαίνει η κυβερνητική εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Όλγα Γεροβασίλη και εκφράζει δημόσια την συντριβή της για την απώλεια ενός συνεργάτη! Το διαδικτυακό είδωλο καταρρέει (;;;) και ο κόσμος πολώνεται γύρω του σε αριστερούς υπερασπιστές και δεξιούς λυσσοκατήγορους. Μια περσόνα του ελεύθερου διαδικτύου στη μισθοδοσία της κυβέρνησης;;;

- Σεβαστείτε τουλάχιστον τη μνήμη του. Περιμένετε ρε να κρυώσει το πτώμα πρώτα. Κοράκια, ε κοράκια!
- Κανένας σεβασμός. Ποιος ξέρει πόσες ακόμα online περσόνες ελέγχονται από την κυβέρνηση, μας παρακολουθούν και μας το παίζουν υπερασπιστές της δημοκρατίας.

Ξαφνικά, πέντε μέρες μετά, πεθαίνει μια περσόνα, όχι online αυτή τη φορά, αλλά ιδιαίτερα αγαπημένη της κρυφοδεξιάς και της ακροδεξιάς. Ο Στυλλιανός Παττακός πήρε επιτέλους, στα 104 του, την άγουσα για τα αιώνια αποδυτήρια, αλλά πολλοί επιχείρησαν να μπλοκάρουν το επερχόμενο ξεβράκωμά του. Ναι, μιλάμε για τους ίδιους που επεδίωξαν το αντίστοιχο online ξεβράκωμα του @galaxyarchis.

- Τι σας πείραξε ρε το υπεραιωνόβιο γεροντάκι; Και τέλος πάντων, οι οποιεσδήποτε διαφορές πρέπει να τελειώνουν με το θάνατο του ανθρώπου. Σεβαστείτε τη μνήμη του.
- Κανένας σεβασμός για τον αμετανόητο πραξικοπηματία. Καιρός ήταν να πεθάνει ο σκατόγερος.

Και μέσα σ’ όλη την αναμπουμπούλα, να σου και η Μαρία Χούκλη η οποία αρπάζει απ’ τα μαλλιά την ευκαιρία και αναλύει διεξοδικά το κατάντημα της ηλεκτρονικής δημοκρατίας. Η οποία Χούκλη διαπιστώνει ότι η ηλεκτρονική δημοκρατία αποτελείται κατά κύριο λόγο από άτομα τα οποία είναι "αιωνίως πεινασμένα για σάρκα και αίμα". Σάρκα και αίμα!

Εννοείται ότι στο παρόν άρθρο θα την πάρει ο διάολος, αλλά ας κάνουμε πρώτα μια παρένθεση για να μιλήσουμε για το ελληνικό κοινωνικό διαδίκτυο, του οποίου φυσικά το ενημερωτικό κομμάτι ανήκει σε συντριπτικό ποσοστό στο Twitter.

Ελληνικό Twitter

Τι είναι αυτό που έκανε το Twitter ένα τόσο πετυχημένο κοινωνικό δίκτυο; Θα σας πω αμέσως. 140 χαρακτήρες. Αυτό. Τι χωράει μέσα στους 140 χαρακτήρες; Δύο πράγματα. Ένα χρήσιμο και ένα άχρηστο.

Το χρήσιμο; Τίτλος και ένας σύνδεσμος για να μπορέσεις να διαβάσεις περισσότερα γύρω από το θέμα του τίτλου. Το δίδυμο Τίτλος + Σύνδεσμος έγινε παγκοσμίως ο νούμερο 1 φορέας ειδήσεων. Δεν έχουμε χρόνο να επισκεπτόμαστε τα 20 και 30 αγαπημένα μας site ή / και τα blog των 20 και 30 αγαπημένων μας σχολιαστών, αλλά μπορούμε θαυμάσια να τα παρακολουθούμε όλα αυτά από τους λογαριασμούς τους στο Twitter, σε μια συνεχή ροή από post 140 χαρακτήρων. Εύκολα, γρήγορα, άμεσα. Βλέπεις πυρκαγιά στον ορίζοντα και αναρωτιέσαι τι έγινε; Δεν θα το μάθεις άμεσα ούτε από το Google ούτε από τα ειδησεογραφικά. Κάποιος βρίσκεται ήδη εκεί και έχει τουιτάρει σχετικά με το συμβάν.

Πάμε τώρα και στο άχρηστο. Ατάκες. Υπάρχει ακόμα και γνωστή "εξπέρ" του ελληνικού κοινωνικού διαδικτύου η οποία έχει διατυπώσει την εξής άποψη: "Αν δεν μπορείς να μου μιλήσεις μέσα σε 140 χαρακτήρες, δεν με ενδιαφέρει καν η άποψή σου." Και φυσικά, προκειμένου να στηρίξει την εν λόγω άποψη, έχει γράψει ακόμα και βιβλίο μερικών δεκάδων χιλιάδων λέξεων - ούτε καν χαρακτήρων (βρες το λάθος στην εικόνα). Το ελληνικό Twitter λοιπόν έχει παρακάμψει σχεδόν ολοκληρωτικά τον ενημερωτικό χαρακτήρα του μέσου και έχει καταλήξει ένας χώρος μέτριας ατάκας και ξεκατινιάσματος. Θέλεις να γίνεις επιτυχημένος στο ελληνικό Twitter. Γράφε #psofos. Βρίζε. Βρίζε πολύ. Κατά προτίμηση βρίζε και τον @adonisgeorgiadi (Ο Άδωνις ντε). Ξέρετε, αυτόν του οποίου το σαγόνι χρησιμοποιούν οι γελοιογράφοι όταν ζωγραφίζουν τους χαζούς. Όσο πιο πολύ βρίζεις χαζούς και αναξιοπαθούντες, ενώ παράλληλα δεν προτείνεις τίποτα, τόσο πιο επιτυχημένος τουιτεράς είσαι. Ο Δράκος, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι οπαδός του ελληνικού Twitter. Και από τις λίγες φορές που έχει παρακολουθήσει τα τιτιβίσματα του Μάλλον Ακίνδυνου, Μάλλον Ατάλαντο θα έμπαινε στη διαδικασία να τον ονομάσει. Ένας από τους πολλούς ατάλαντους και ανώνυμους βρισιάρηδες του διαδικτύου, ο οποίος προφανώς σε κάποια φάση αντιμετώπισε βιοποριστικό πρόβλημα και αποφάσισε να παρέχει τις υπηρεσίες του (και πολύ καλά έκανε) στον έναν από τους δύο πόλους της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Δεξιοί VS Αριστεροί. Η οποία πολιτική σκηνή… μαντέψτε! Το μοναδικό που έχει να επιδείξει είναι βρισίδι, κατηγόριες, ξεκατίνισαμα και μηδέν προτάσεις αντιμετώπισης της κρίσης που μαστίζει τη χώρα.

Εντάξει, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ατάκες και το χιούμορ δεν έχουν θέση στη ζωή μας. Κάθε άλλο. Η παρακάτω ατάκα π.χ. είναι μνημειώδης και θα την συμπεριλάβω (εκτός θέματος) στο άρθρο επειδή αποτελεί τον ορισμό του ποιοτικού γέλιου:


Στο ελληνικό Twitter απλώς το έχουμε ξεχειλώσει και έχουμε απωλέσει τις εκπληκτικές δυνατότητες του μέσου.

Επιστροφή στη Χούκλη

Πεινασμένοι για σάρκα και αίμα λοιπόν! Χαρακτηρισμός τον οποίον έχει αποδώσει η κυρία Χούκλη σε όλους πλην του αιμοσταγούς Παττακού. Ο @galaxyarchis με την "χολερική και οφιώδη ρητορική του" πεινούσε για σάρκα και αίμα. Όλοι όσοι λογομάχησαν online για το θάνατο του Μάλλον Ακίνδυνου και του Παττακού, πεινούσαν για σάρκα και αίμα. Για σκεφτείτε το λιγάκι. Τι αίσθηση σας αφήνει; Σάρκα και αίμα. Κυρώσεις. Απτές και φρικιαστικές συνέπειες περιμένουν όλους όσους πέσουν στα νύχια των θαμώνων του κοινωνικού διαδικτύου. Και αν ζητήσουμε φυσικά από την κυρία Χούκλη να μας αναλύσει τις συνέπειες αυτές, θα υποχρεωθεί να σκάσει σε τοίχο παραλογισμού προσπαθώντας να προσδιορίσει τις συνέπειες που έχουν επάνω στους ανθρώπους… οι ατάκες! Αντιγράφω μια ενδεικτική φράση από το "εμπνευσμένο" κείμενό της:

Είναι βέβαιο ότι έτσι θα συνεχίσει να λειτουργεί η ηλεκτρονική δημοκρατία. Με τη χαρά της δημόσιας διαπόμπευσης, με ανοησίες και ασυναρτησίες, με στομφώδη κείμενα ακαλλιέργητων ανθρώπων και δήθεν πληροφορίες από ανενημέρωτους, αλλά αυτή είναι -ξαναλέω η ηλεκτρονική δημοκρατία.

Δημόσια διαπόμπευση. Ανοησίες και ασυναρτησίες. Δήθεν πληροφορίες και ανενημέρωτοι άνθρωποι. Οι οποίοι άνθρωποι, υπενθυμίζω, πεινάνε για σάρκα και αίμα.

Α πάγαινε ρε Χούκλη! Είναι απόλυτα κατανοητό το ότι προτιμάς το καθεστώς των παραδοσιακών ΜΜΕ, όπου η ενημέρωση βρισκόταν στα χέρια λίγων, σε πλήρη ευθυγράμμιση με το πολιτικό σύστημα, με λεφτά και προσβάσεις στα κέντρα εξουσίας και με μηδενικές δυνατότητες πρόσβασης του κόσμου σε αδέσμευτες γνώμες. Σ’ αυτό το ανελεύθερο σύστημα μεγάλωσες και πλούτισες και σ’ αυτό το σύστημα μέσα πάλεψες για εκείνη την ελευθερία του λόγου, την περιορισμένη στη δημοσιογραφία και το συνάφι σου. Αυτό το σύστημα λειτούργησε τόσα χρόνια χωρίς να πληρώνει μία για την κατοχή δημοσίων συχνοτήτων, τις οποίες εκμεταλλεύτηκε για να ελέγχει μια ολόκληρη χώρα. Αυτό το σύστημα, πολιτικοί και ΜΜΕ, δούλεψε τόσα και τόσα χρόνια ξεσκίζοντας ουσιαστικά σάρκες και πίνοντας αίμα, με απτές συνέπειες πάνω στους πολίτες αυτής της χώρας, οικονομικές, κοινωνικής στοχοποίησης αλλά και αποβλάκωσης.




Από την άλλη, τόσο ο διάσημος @galaxyarchis όσο και οι λιγότερο γνωστοί χρήστες των κοινωνικών δικτύων, ακόμα κι αν στο πλείστο των περιπτώσεων δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό σε επίπεδο μόρφωσης και ενημέρωσης, εντούτοις συνεισέφεραν και συνεισφέρουν τις απόψεις τους, πληρωμένες (όπως των παραδοσιακών ΜΜΕ) ή αδέσμευτες, σε έναν κεντρικό, ελεύθερο και πλήρως δημοκρατικό χώρο ζύμωσης απόψεων και ιδεών. Η διακινούμενη πληροφορία είναι τεράστια και η ποιότητά της είναι συνήθως χαμηλή, αλλά ο κόσμος σταδιακά εκπαιδεύεται στην ανάγνωσή της, μαθαίνει να την φιλτράρει και όλα αυτά σε ένα internet το οποίο βρίσκεται ακόμα σε νηπιακή ηλικία. Κάποτε, όταν πρωτομπήκε το ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια, ο κόσμος κινδύνευε διαρκώς από ηλεκτροπληξία. Πλέον απολαμβάνει όλα εκείνα τα πλεονεκτήματα του οικιακού ρεύματος και δεν μπορεί να διανοηθεί μια ζωή χωρίς αυτό. Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και με το internet. Ο κόσμος θα εξοικειώνεται ολοένα και περισσότερο και θε δρέπει όλο και περισσότερα οφέλη από το ελεύθερο, ανοικτό και πολύπλευρο εργαλείο της ηλεκτρονικής δημοκρατίας.

Όσο για εσάς, τους εκπροσώπους των παραδοσιακών ΜΜΕ… Όπως χαρακτηριστικά τόνισε και ο κολλητός του Δράκου, Μίλων Φιρίκης (αξίζει δικαιωματικά το φινάλε στο συγκεκριμένο άρθρο):

Τα ΜΜΕ δεν είχαν πρόβλημα με το αίμα και το σπέρμα όσο κουμαντάριζαν το ποιος θα ταϊστεί σε ποιον. Τώρα κάνουν σαν τους παππούδες στο καφενείο, που διαπιστώνουν τον ξεπεσμό της νέας γενιάς.



Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Πέθανε ο Στυλιανός Παττακός; Γιατίιιιιιιιιιιιι;;;

Εεε ναι! Αυτό είναι λόγος για να διακόψουμε επιτέλους το διάλειμμα από το blogging. Και ακριβώς επειδή δεν την παλεύω με τα εγκεφαλικά βραχυκυκλώματα που έχουν υποστεί μερικοί, κατά τα άλλα σκεπτικιστές του κοινωνικού διαδικτύου οι οποίοι μπαίνουν στη διαδικασία να νουθετούν όσους χαίρονται με το γεγονός ότι ο Στυλλιανός Παττακός δεν είναι πια μαζί μας, ορίστε πως έχει η κατάσταση:


Όταν κάποιος πεθαίνει, δεν είναι ότι καλύτερο να μιλάς άσχημα γι' αυτόν.

  • ΟΧΙ από σεβασμό σε κάποια μνήμη του. Άκου σεβασμό σε μνήμες! Την βλέπω ήδη τη μνήμη του Παττακού σε μια γωνιά, να χτυπιέται, να οδύρεται και να απειλεί με μηνύσεις για την αναπάντεχη προσβολή την οποία υπέστη.
  • ΟΧΙ από σεβασμό στον ίδιο τον νεκρό. Ο τύπος δεν υπάρχει πια οπότε στερείται πλέον συναισθημάτων όπως στεναχώρια, ντροπή, οργή και give-a-fuck-about-anything, ακόμα κι αν κλάνουμε πάνω στη συλλογή του από γραμματόσημα και τις φωτογραφίες του από τις διακοπές ή προσβάλλουμε τη μάνα του.
  • Δεν είναι καλό να κακολογούμε κάποιον πριν ακόμα κρυώσει το πτώμα του από σεβασμό σε δικούς του ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μείνει πίσω και ενώ έχουν ήδη να αντιμετωπίσουν τον πόνο τους, είναι απάνθρωπο να τους υποβάλλουμε στη διαδικασία να αντιμετωπίσουν και τη δημόσια χλεύη απέναντι στον άνθρωπο που πενθούν.
Πραγματικά, το μεγαλύτερο κακό που έχουν προξενήσει οι θρησκείες στον κόσμο, είναι ότι έχουν βάλει τους ανθρώπους να σέβονται οτιδήποτε άυλο, απροσδιόριστο και ανύπαρκτο την ίδια ώρα που αγνουούν επιδεικτικά οποιεσδήποτε από τις απτότατες συνέπειες των πράξεων τους απέναντι σε ζωντανούς. Τα έχω εξηγήσει και παλιότερα στη διακήρυξη της Δημοκρατίας των Απόντων, αλλά η συγκεκριμένη ηλιθότητα δεν λέει να ξεριζώσει και πάντοτε θα μας δίνει αφορμές να την αποκρούουμε εκ νέου.

Τούτων λεχθέντων...

Στην περίπτωση του Παττακού μιλάμε για μια ιδιόμορφη περίπτωση όπου...

  1. Ο θανών έφυγε πλήρης ημερών. Μάλλον όχι πλήρης αλλά υπερπλήρης, στα 104 του!
  2. Έφυγε αμετανόητος.
  3. Έφυγε έχοντας αποφυλακιστεί από το 1990, εκμεταλλευόμενος άθλια τις τρύπες χαζομάρας του αστικού πολιτεύματος, το οποίο τόσο πολύ μισούσε.
  4. Έφυγε ανάμεσα σε ανθρώπους που συμμερίζονται πλήρως το αμετανόητο του χαρακτήρα του.
  5. ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ, έφυγε έχοντας προξενήσει ανυπολόγιστες ζημιές σε ένα ολόκληρο έθνος! Αντιγράφοντας από τη Wikipedia "Μετά την πτώση της δικτατορίας κρίθηκε ένοχος στάσης και εσχάτης προδοσίας για τη συμμετοχή του στο πραξικόπημα και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη". Και εντελώς προβλέψιμα, ποιοι θα βγουν να υπερασπιστούν κάποιον που έχει βλάψει το έθνος; Μα φυσκά οι εθνικιστές. Ο βιασμός των εννοιών στη σύγχρονη Ελλάδα, είναι ένα θέμα από μόνο του.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ
Συνεπώς ναι, δεν είναι καλό να μιλάμε άσχημα για κάποιον που μόλις πέθανε. Αν όμως κάθε κανόνας έχει πάντοτε και μερικές εξαιρέσεις, εεε τότε ο Παττακός συγκεντρώνει όλα τα απαραίτητα εκείνα δικαιολογητικά τα οποία μας επιτρέπουν να τον αποχαιρετήσουμε με το κατάλληλο τραγουδάκι, έτσι όπως μου το θύμισε ο φίλος Infidel Boy!






Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Νεκροί στο Παρίσι VS Πρόσφυγες

Η Ζντένκα είναι παντρεμένη με τον Βρασίδα και έχουν και ένα αγοράκι. Ο Βρασίδας είναι ένας μέθυσος αγροίκος και ιδιαίτερα βίαιος μέσα στο σπίτι του. Την χτυπάει συχνά, δέρνει και κακοποιεί τον μικρό και η ζωή των ασθενέστερων μελών της οικογένειας τα τελευταία χρόνια χορεύει στους σκοτεινούς και τρομακτικούς ρυθμούς της ενδοοικογενειακής βίας.

Μια μέρα η Ζντένκα το παίρνει απόφαση και εγκαταλείπει το σπίτι της μαζί με το αγοράκι της και εξαφανίζεται.

Λίγες μέρες μετά ο Βρασίδας, έχοντας υπόνοιες ότι η Ζντένκα βοηθήθηκε οικονομικά από τον Αγησίλαο προκειμένου να διαφύγει, καταφτάνει στο σπίτι του τελευταίου, γκρεμίζει την πόρτα και τον τσακίζει στο ξύλο με έναν λοστό.

Ποιον λυπάσαι περισσότερο;
Ας αποφύγουμε την υπερανάλυση στο συγκεκριμένο ζήτημα. Για εμένα προσωπικά ισχύουν τα εξής:
  1. Ματώνει η καρδιά μου για το παιδάκι και θα έκανα τα πάντα για να το βοηθήσω.
  2. Λυπάμαι ιδιαίτερα και συμπάσχω με τον Αγησίλαο.
  3. Λυπάμαι, αλλά σαφώς πολύ λιγότερο για τη Ζντένκα.
Πως μεταφράζεται αυτό; Αν μεταξύ Αγησίλαου και Ζντένκας μπορούσα να σώσω μόνο τον έναν εκ των δύο από τη μάνητα του Βρασίδα, θα επέλεγα με κλειστά μάτια τον πρώτο.

Ακούω ήδη τον σκεπτικιστή αναγνώστη να μου φωνάζει: "Και με ποιο αντικειμενικό κριτήριο καταλήγεις στο συγκεκριμένο πόρισμα;" Και του απαντώ αμέσως. Το μοναδικό αντικειμενικό κριτήριο, για να αποφασίσεις με ποιον θα συμπάσχεις περισσότερο, είναι η επιλογή. Ποιος απ’ αυτούς είχε τη δυνατότητα να επιλέξει λαμβάνοντας αποφάσεις οι οποίες διαμόρφωσαν την τραγική κατάσταση που περιγράψαμε;

Η Ζντένκα κάποτε επέλεξε. Αξιολόγησε έναν άνθρωπο και αποφάσισε να περάσει τη ζωή της μαζί του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένη να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της υπομένοντας την αρχική της κακή επιλογή, αλλά αν μη τι άλλο επέλεξε. Θα στήριζα την καινούρια της απόφαση και ενδεχομένως θα την βοηθούσα κιόλας αλλά…

Ο Αγησίλαος αντίστοιχα κάποτε δεν επέλεξε! Η για την ακρίβεια έκανε τις δικές του επιλογές για μια ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή μακριά από τους διάφορους Βρασίδες αυτού του κόσμου. Και τελικά ένας απ’ αυτούς τους Βρασίδες ήρθε και τον βρήκε. 

Στο κάτω μέρος της κλίμακας επιλογής, όπως πάντα, βρίσκονται τα παιδιά. Τα παιδιά δεν αποφασίζουν ποτέ και για τίποτα. Και απλώς λούζονται τις επιλογές των μεγάλων. Ναι, θα πρέπει να βρούμε τρόπο, όσο δύσκολο κι αν είναι, να προφυλάξουμε τα παιδιά αυτού του κόσμου.

#ParisAttacks
13 Νοεμβρίου, 6 συντονισμένες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, 153 νεκροί (μέχρι τώρα), και τουλάχιστον 200 τραυματίες.

Ειλικρινά δεν μου καίγεται καρφί αν θα ξεσηκωθούν οι διάφοροι κατ’ ιδίαν θεώρηση ανθρωπιστές μόλις θα ακούσουν αυτά που έχω να πω. Το τωρινό κύμα των προσφύγων προφανώς και δεν έχει καμία σχέση με τους τρομοκράτες τζιχαντιστές αλλά η αλήθεια είναι ότι:

Με εξαίρεση τα παιδιά, ΝΑΙ, αισθάνομαι πολύ πιο συγκλονισμένος με το δράμα που ζουν αυτή τη στιγμή οι Γάλλοι, συγκριτικά με το δράμα των προσφύγων!



Ανάλυση
Μιλάμε για ενήλικες ανθρώπους σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, με δικαίωμα στις επιλογές τους. Κάποιοι έστησαν θρησκευτικού τύπου ανελεύθερες και φανατικές κοινωνίες, οι οποίες σχεδόν καθολικά έχουν αποδειχτεί για τεράστιο ποσοστό των ανθρώπων μη βιώσιμες (βλ. Ιράν, Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Συρία, Ιορδανία, Τουρκία κλπ.). Κάποιοι άλλοι έστησαν κοσμικές κοινωνίες δυτικού τύπου και απολαμβάνουν σήμερα προνόμια τα οποία δεν υπάρχουν στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Με κατά το δυνατόν καθολική πρόσβαση σε υγεία, παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη, ελευθερία λόγου και σκέψης και ανθρώπινα δικαιώματα. Θα απαντήσει κάποιος ότι και οι πρώτοι δεν επέλεξαν αλλά γεννήθηκαν μέσα σε μια δεδομένη κουλτούρα και τρόπο ζωής. Θα ανταπαντήσω ότι αυτό είναι απλώς η άποψή μας και όσο κι αν το γνωρίζουμε ότι έχουμε δίκιο, άλλο τόσο δεν υπάρχει αντικειμενικός τρόπος ώστε η δική μας άποψη να θεωρείται βαρύνουσας σημασίας συγκριτικά με την άποψη που κουβαλούσαν οι πρόσφυγες πριν αναγκαστούν από την σκληρή πραγματικότητα να γίνουν πρόσφυγες. Και η αλήθεια είναι ότι οι λαοί της Μέσης Ανατολής ζουν ακολουθώντας τυφλά τις επιταγές της παράδοσης και των ιερών τους βιβλίων και θεωρούν ότι ο κοσμικός τρόπος ζωής των δυτικών κοινωνιών είναι ανήθικος και λάθος.

Επίσης είναι σημαντικό να κατανοήσουμε το εξής. Κάποια παιδάκια έρχονται στη ζωή σε περιοχές του κόσμου όπου η ειρήνη και η ευημερία, αυτά τα προνόμια που απολαμβάνουμε εμείς οι υπόλοιποι, αποτελούν άγνωστες λέξεις. Κάποιοι οποίοι μεγάλωσαν μέσα στις προαναφερθείσες συνθήκες, συνεχίζουν να προάγουν τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις ανελευθερίες, και σε πιο τραβηγμένες καταστάσεις το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία, με αποτέλεσμα να αφαιρούν ζωές. Η αιτία (κοινωνικές συνθήκες) μπορεί και να παραπέμπει σε αδικία. Το αποτέλεσμα όμως είναι καταλυτικό. Ναι, κάποτε υπήρξαν και αυτοί παιδάκια και γέμισαν τις φυλλωσιές του δέντρου της ζωής. Σήμερα όμως κόβουν συστηματικά τα κλαδιά του.

Οπότε; Ποια είναι η αντιμετώπισή μας απέναντι στους πρόσφυγες; Τους απορρίπτουμε; Κάθε άλλο. Εξήγησα ήδη ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να αλλάζει και να διορθώνει τις αρχικές κακές του επιλογές. Σε μια προηγμένη κοινωνία θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τους υποδεχτούμε, με την προϋπόθεση όμως να θέλουν να αλλάξουν όντως τις επιλογές τους και όχι να τις μεταφέρουν στα μέρη μας. Δεν είναι χωρικό το ζήτημα. Είναι ζήτημα πολιτισμού και κουλτούρας. Καλώς να ορίσουν οι καινούριοι μέτοχοι του κοσμικού τρόπου ζωής, αλλά δεν χρειαζόμαστε άλλους φορείς της κουλτούρας του θρησκευτικού φανατισμού. Σας φαίνεται πολυσύνθετο το ζήτημα; Ίσως επειδή πραγματικά είναι!

#PrayForParis
"Ο Θεός είναι μεγάλος" φωνάζει ο ένας τη στιγμή που γαζώνει με καλάσνικοφ μερικούς αμέριμνους πελάτες ενός εστιατορίου.

"Pray for Paris" ανταπαντούν κάποιοι συγκλονισμένοι και γεμίζουν το Twitter και με το αντίστοιχο hashtag #PrayForParis.

Επειδή μάλλον δυσκολεύεστε να κατανοήσετε τη ρίζα του προβλήματος, ας το πούμε όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται. Κχμ, κχμ, κχμμμ...

Βάλτε θεούς και προσευχές στον κώλο σας!



Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Το Ταξί της Σανγκάης στην Ελλάδα (AKA Υιοθέτησε κι Εσύ Έναν ΔΥ, Μπορείς!)

Ο Αγησίλαος απολύεται μετά από 15 χρόνια, μιας και η εταιρεία στην οποία εργάζεται κλείνει εν μέσω κρίσης στην καλοκαιρινή Ελλάδα του 2015. Και έχει και οικογένεια να θρέψει.
Αποφασίζει λοιπόν ο Άγης να ανοίξει τη δική του επιχείρηση.

- Αααα!!! Τι ήταν αυτό που ξεστόμισες τώρα αδερφέ; Επιχείρηση; Επιχειρηματίας δηλαδή; Με κόκκινη Mercedes, κοιλιά και πούρο;

Επιχειρηματικό Asset


Χμμμ, το ήξερα ότι θα χτυπήσουν τα βραχυκυκλωμένα αριστερά αντανακλαστικά σου φίλε μου και γι’ αυτό σπεύδω να σου παρουσιάσω ένα σενάριο, τόσο προλεταρίστικο που δεν θα το πιστεύεις. Άκου λοιπόν: Ο Άγης αποφασίζει να φέρει στην Ελλάδα το ταξί της Σανγκάης. Αποφασίζει με άλλα λόγια να πάρει το ποδήλατό του, να δέσει από πίσω ένα μεγάλο σκεπαστό καρότσι, και να μεταφέρει τον κόσμο εντός της πόλης. Φυσικά, επειδή ο συγκεκριμένος τρόπος μεταφοράς είναι πολύ πιο αργός από τον αντίστοιχο με τα κλασικά ταξί, το τυράκι για να αποκτήσει πελάτες είναι το ιδιαίτερα χαμηλό κόμιστρο, το οποίο είναι φιξ και ορίζεται στα 2 € ανά διαδρομή. Όπως αντιλαμβάνεστε ήδη, δεν μιλάμε ακριβώς για την παγιωμένη εικόνα του επιχειρηματία στο μυαλό του νεοέλληνα, αλλά για έναν σύγχρονο σκλάβο της γαλέρας. Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος θέλει να ζήσει και να συντηρήσει την οικογένειά του. Θα του επιτρέψουμε να ζήσει; Για να δούμε...

Όχι, δεν θα του επιτρέψουμε. Το επάγγελμα των ταξιτζήδων δεν έχει ανοίξει!
Ααααχαχαχαχαχαχα... Ακόμα και να ήθελε να δουλέψει έτσι ο άνθρωπος, του το απγορεύουμε!

Παρ’ όλα αυτά, επειδή ο σκοπός του παρόντος άρθρου είναι άλλος, θα υποθέσουμε ότι το επάγγελμα είναι ανοικτό και ο Άγης μπορεί να προχωρήσει στη δική του "επιχείρηση". Και μάλιστα επειδή τυγχάνει και υπεράνθρωπος παιδαράς, θα δουλεύει με τις εξής παραδοχές:
  1. Θα δουλεύει 365 μέρες τον χρόνο, 124 μέρες περισσότερο δηλαδή από όσους δουλεύουν πενθήμερο και κάνουν και διακοπές 20 μέρες το χρόνο.
  2. Δεν θα κάνει ποτέ του διάλειμμα την ώρα της δουλειάς.

10000 €
Αν υποθέσουμε ότι ο Άγης καταφέρνει να τζιράρει τον πρώτο του χρόνο 10000, τα νούμερα είναι αυτά που βλέπετε παρακάτω. Φίλε Αγησίλαε, θα δουλεύεις 365 μέρες το χρόνο και 6,8 μόνο ώρες την ημέρα (Τεμπέλαρε!) και θα καταλήξεις να έχεις συνολικού φόρους προς το κράτος 11600! Ο τύπος θα χρωστάει μετά από όλα αυτά 1600 ευρώ!!!




14000 €
Όταν και άμα ο Άγης καταφέρει να πιάσει ετήσια έσοδα 14000, τότε και μόνο τότε τα έσοδά του θα ξεπεράσουν τη φορολογία του. Και έτσι θα του περισσεύουν και 6,7 ολόκληρα ευρώ για να περνάει το μήνα του αυτός και η οικογένειά του. Στο μεταξύ το μοναδικό που χρειάζεται να κάνει, είναι να κουνήσει τον κώλο του και φτάσει τις 9,6 ώρες δουλειά την ημέρα, 365 μέρες το χρόνο.



20000 €
Προύχοντας! 217 € το μήνα γι’ αυτόν και την οικογένειά του με μόλις 13,7 ώρες εργασία την ημέρα.



30000 €
Καλά, δεν το συζητάμε πλέον! 567 ευρώ το μήνα! Η μεγάλη ζωή είναι εδώ. Θεωρητικά δηλαδή ο τύπος μπορεί ακόμα και να αποταμιεύει συστηματικά (LOL), πράγμα που εμένα προσωπικά με βάζει και σε σκέψεις. Αν ποτέ κινδυνέψουν να μην πληρωθούν οι μισθοί του δημοσίου, μήπως να σκεφτούμε να κουρέψουμε και τις καταθέσεις του;

Στο μεταξύ οι ημερήσιες ώρες εργασίας του Άγη έχουν φτάσει αισίως στις 20,5, αλλά αυτή είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια στην οποία δεν αξίζει να αναφερθούμε (LOL²).



Η Παγίδα
Νομίζατε ότι δεν υπάρχει παγίδα στα παραπάνω; Γελαστήκατε. Τα νούμερα που παρέθεσα υπολογίστηκαν αποκλειστικά με φόρους, αγνοώντας έτσι πλήρως και ένα βαρβάτο έξοδο που πληρώνουν οι περισσότεροι Αγησίλαοι σ’ αυτήν τη ζωή. Ενοίκιο ή δόσεις στεγαστικού. Εχμ... Δεν ήθελα να σας ψυχοπλακώσω τόσο πολύ.

Η Ουσία
Υγεία, Παιδεία, Ασφάλεια και Δικαιοσύνη. Δεν έχει σημασία που μεγάλωσες και με ποια ιδεολογία. Οι παραπάνω τέσσερις πυλώνες σε όλες τις χώρες του κόσμου θεωρούνται κοινής ωφέλειας και η καθολική πρόσβαση στις υπηρεσίες τους θεωρείται προαπαιτούμενο για μια κοινωνία ευημερίας. Πέρα από το ότι είναι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, ξέρετε τι άλλο κοινό έχουν; Χρειάζονται είτε πτυχίο, είτε μακροχρόνια και επίπονη εκπαίδευση. Πράγμα που σημαίνει ότι σ’ αυτούς τους πυλώνες χωράει λιγότερο το ρουσφέτι και οι πελάτες των πολιτικών βρίσκονται αλλού. Όσο και να το θέλω, δεν μπορώ να διορίσω τον αμόρφωτο και τεμπέλαρο ξάδερφό μου ως γιατρό σε νοσοκομείο, ενώ μπορώ εύκολα να τον βάλω σε κάποια υπηρεσία να μου βγάζει χειροκίνητα στο 2015 αριθμό πρωτοκόλλου.

- 32. Συν 1; 33! Γράφουμε το 33 στην επόμενη σειρά και ορίστε κύριε ο αριθμός πρωτοκόλλου σας.

- Άχου το το παλικάρι μου, τι ωραία που ξέρει και μετράει. Να πληρώσει ο Αγησίλαος για να τον κρατήσουμε.

Ο ιδιωτικός τομέας αριθμεί 1.500.000 Αγησίλαους. Όλους αυτούς τους απαγορεύουμε να ζήσουν αν πρώτα δεν μπορούν να υιοθετήσουν με τη φορολογία τους (παρεμππιπτόντως ξερνάω με το "παιδοθετήσουν" των και καλά μη σεξιστών) και έναν ΔΥ από την πελατειακή βάση που έσπειρε το ΝΔΣΟΚ τόσα χρόνια σε εφορίες, οργανισμούς, ΟΑΕΕ, τελωνεία, Βουλή, ΕΡΤ, ΟΣΕ, ΔΕΚΟ και διοικητικές υπηρεσίες αλλά και τα μόνιμα δεκανίκια του κρατικού καπιταλισμού, τους παπάδες. Τους απαγορεύουμε να ζήσουν γιατί γνωρίζουμε ότι όταν τίθεται θέμα επιβίωσης, ο άνθρωπος δεν θα φοβηθεί ακόμα και να πεθαίνει καθημερινά πληρώνοντας φόρους, προκειμένου να ζήσει.

Και τελικά καθιστούμε 1.500.000 ανθρώπους εξαθλιωμένους, πλήρως ανενεργούς και ανίκανους να συνεισφέρουν μέσω μιας ανθρώπινης και δίκαιης φορολογίας στα κρατικά έσοδα.

Υιοθέτησε κι εσύ έναν Δημόσιο Υπάλληλο. Μπορείς! Κι αν δεν μπορείς ψόφα.

- Μα... Μα αφού μας υποχρεώνουν οι ξένοι.

- Ναι, μας υποχρεώνουν οι ξένοι επειδή εμείς οι εγχώριοι έχουμε θέσεις τις κόκκινες γραμμές μας. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου θα πληρωθούν κανονικά. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου θα πληρωθούν κανονικά. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου θα πληρωθούν κανονικά. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου θα πληρωθούν κανονικά. Και οι μεταρρυθμίσεις θα γίνονται με το σταγονόμετρο και με άπειρη γκρίνια.

Ερώτηση
Όλα αυτά τα χρόνια, ακόμα και εντός της κρίσης, το ΝΔΣΟΚ έστησε αυτό το καρκίνωμα, το οποίο μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Εσύ Αριστερά του ανθρωπισμού, γιατί υπερασπίζεσαι το ίδιο καρκίνωμα εκτελώντας με συνοπτικές διαδικασίες τον βιοπαλαιστή ταξιτζή της Σανγκάης; Γιατί γαμώ τη Μπαναΐα μου;;;



Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Είσαι Δεξιός


Είσαι δεξιός όταν...

Ενέκρινες τη σύλληψη του 27χρονου Γέροντος Παστίτσιου, για κακόβουλη βλασφημία και καθύβριση θρησκευμάτων μέσω του Facebook. Ποια ελευθερία του λόγου; Ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει να κοροϊδεύεις τα πιστεύω των άλλων!

Εκνευρίζεσαι με την εισαγγελική παρέμβαση για την ανάρτηση του Τζήμερου στο Facebook, στην οποία καλεί τον κόσμο σε εισβολή στο Μέγαρο Μαξίμου και ανατροπή της κυβέρνησης. Η ελευθερία του λόγου είναι αδιαπραγμάτευτη. Και στην τελική, σιγά τα αβγά! Κι άλλοι έχουν πει χειρότερα.

Και επειδή είσαι δεξιός, άντε να σου εξηγήσω και τη διαφορά...

Ύπαρξη
Στην περίπτωση του Παστίτσιου, κάποιος κορόιδεψε κάποιον ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ. Ο Παΐσιος ζούσε κάποτε αλλά τώρα πέθανε, τεζάρισε, τα τίναξε και τον στερούνται οι παντόφλες του! Στη Δημοκρατία των Απόντων τα έχω εξηγήσει αναλυτικά.

Στην περίπτωση του Τζήμερου, κάποιος παροτρύνει κάποιους άλλους να ανατρέψουν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, στερώντας σε 10 εκατομμύρια ανθρώπους, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, το ύψιστο δικαίωμα της ψήφου τους.

Νομιμότητα
Στην περίπτωση της σύλληψης του Φίλιππου Λοΐζου, ξεχειλώθηκαν οι νόμοι μιας και ο άνθρωπος ούτε τον θεό έβρισε, ούτε κανένα θρήσκευμα. Σατίριζε απλώς, χωρίς βρισιές, τις διδαχές και την αποδοχή των "και καλά" προβλέψεων ενός τότε πεθαμένου γέροντα, ο οποίος στην πορεία εξελίχθηκε σε νυν κακοιμημένο (sic) άγιο.

Ο Τζήμερος από την άλλη είπε κατά λέξη "Γι' αυτό δεν πρόκειται να αφήσουμε τους εγκληματίες να χρεοκοπήσουν οριστικά τη χώρα. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ! Θα περιμένουμε μέχρι την Παρασκευή 8:30 το πρωί, που θα καταθέσουν την τελευταία τους πρόταση. Αν μάθουμε ότι είναι ακόμα μια απάτη, κατεβαίνουμε στον δρόμο (θα ειδοποιηθείτε για το πού και ποια ώρα), μπαίνουμε στο Μαξίμου, στα Υπουργεία της Εθνικής Μειοδοσίας και τους πετάμε έξω με τις κλωτσιές. Το αστείο παρατράβηξε. Δεν θα ζήσουν τα παιδιά μας σε σοβιετικό καθεστώς για να διατηρούν οι σταλινοφασίστες τις φαντασιώσεις τους και οι πελάτες τις αργομισθίες. Παρασκευή πρωί ή υπογράφουν ή ξηλώνονται." Οπότε, ας παραθέσουμε ενδεικτικά και τα άρθρα 134 και 135 του Συντάγματος και του Ποινικού Κώδικα για να δούμε αν εμπίπτει ο πολύς Θάνος με την εξαιρετική ρητορική (LOL, ναι, έτσι μιλάει δημόσια...) σε κάποιο από αυτά:


Αρθρο 134

1. Όποιος επιχειρεί με βία ή απειλή βίας να καταλύσει, να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό, διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού ή να αποστερήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή αυτόν που ασκεί την προεδρική εξουσία, τον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση ή τη Βουλή από την εξουσία που έχουν κατά το Σύνταγμα, τιμωρείται με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη από δεκαπέντε ως είκοσι έτη.

2. Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος επιχειρεί να τελέσει την πράξη της προηγούμενης παραγράφου με κατάχρηση της ιδιότητάς του ως οργάνου του κράτους ή με σφετερισμό της ιδιότητας αυτής, καθώς και όποιος ασκεί την εξουσία που ο ίδιος ή άλλος κατέλαβε με τους τρόπους και τα μέσα που προβλέπει το άρθρο αυτό.

3. Θεμελιώδεις αρχές και θεσμοί του πολιτεύματος θεωρούνται στο Κεφάλαιο αυτό: α) η ανάδειξη του Αρχηγού του Κράτους με εκλογή, β) το δικαίωμα του λαού να εκλέγει τη Βουλή με γενικές, άμεσες, ελεύθερες, ίσες και μυστικές ψηφοφορίες μέσα στα συνταγματικά χρονικά πλαίσια, γ) το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, δ) η αρχή του πολυκομματισμού, ε) η αρχή της διάκρισης των λειτουργιών, όπως προβλέπεται στο Σύνταγμα, στ) η αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και της δικαστικής λειτουργίας από το Σύνταγμα και τους νόμους, ζ) η αρχή της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και η) η γενική ισχύς και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που προβλέπει το Σύνταγμα.

Άρθρο 135

Προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας

Όποιος δημόσια ή με τη διάδοση εγγράφων, εικόνων ή παραστάσεων προκαλεί με πρόθεση ή προσπαθεί να διεγείρει άλλους στο να επιχειρήσουν πράξεις από εκείνες που αναφέρονται στο άρθρο 134 τιμωρείται με κάθειρξη.

Όποιος συνωμοτεί με άλλον με σκοπό να εκτελέσουν πράξη από εκείνες που αναφέρονται στο άρ. 134 ή με συνεννοήσεις με ξένη κυβέρνηση προπαρασκευάζει την εκτέλεση μιας απ’ αυτές τις πράξεις, τιμωρείται με κάθειρξη.

Και ακριβώς επειδή είναι (αυτός) δεξιός...
Φίλοι φιλελεύθεροι, συνεχιστές του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Όσο θα συνεχίσετε να στεγάζετε τα αδέσποτα της φασιστικής χυδαιότητας, του σκοταδισμού και της επιδεικτικής αμορφωσιάς, τόσο θα ενισχύετε την πορεία σας προς τα ανύπαρκτα εκλογικά ποσοστά και θα δικαιολογείτε πλήρως τον χαρακτηρισμό "φιλελέδες".  Ο Δράκος ομίλησε!



Related Posts with Thumbnails

Spread the Information